Latest Posts

Samen reflecteren op ‘Witte mensen moeten eens luisteren’

Afgelopen weekend verscheen het artikel ‘Witte mensen moeten eens luisteren‘ van Bas Blokker in de NRC. In het stuk werden Anousha Nzume, Seada Nourhussen, Mariam El Maslouhi en Arzu Aslan geïnterviewd. Ieder afzonderlijk en ook voorzien van wat achtergrond informatie over het totstandkoming van het artikel. Een noodzakelijk interview in mijn ogen over anti-racisme in Nederland. Een mijlpaal in de strijd voor gelijkwaardige representatie en toegang tot het publiek debat.  Read More

Gezien de felle reacties op het stuk lijkt het mij noodzakelijk om de tekst gezamenlijk te lezen en te bespreken. Los van Twitter, Facebook of een ander social media platform waar je heel snel blootgesteld wordt aan agressie, beledigingen, bedreigingen, racisme, seksisme en paternalisme. Een brede en diepgaande reflectie op dit soort broodnodige momenten wordt meestal bemoeilijkt waardoor de energie die erin gestopt wordt verloren gaat. Dat laten we nu niet gebeuren.

Nzume, Nourhussen, El Maslouhi en Aslan hebben unapologetic hun standpunten gepresenteerd. Nu moeten we met zijn allen doorpakken en hun interview als een bouwsteen beschouwen voor emancipatie en anti-racisme. Daarom gaan wij vanuit het Hugo Olijfveld Huis aanstaande woensdag de tekst gezamenlijk lezen en daarover een gesprek houden. Daarnaast lezen en bespreken we ook de reflectie van de dames zelf, ‘Luisteren naar een ongemakkelijke boodschap‘ over het interview, de totstandkoming ervan en de reacties erop.

Talkshow: 19-20 uur
Leesgroep: 20.30 – 22.30
Entree: €5,- (thee en koffie zijn gratis)
Reserveren verplicht: treffen@roetinheteten.info
Adres: Hugo Olijfveld Huis, Zeeburgerdijk 19a Amsterdam Oost.

Lodewijk Asscher en de vraag wie geschikt is om racisme te bestrijden

In het Algemeen Dagblad stond vandaag dat minister Lodewijk Asscher heeft gesproken met social media sites Twitter, Facebook en YouTube. Een interessante berichtgeving dat het heeft over indammen van racistische reacties online en over de geschiktheid van Nederlandse organisaties om in contact te brengen met die bedrijven.

Facebook, Twitter en Youtube gaan meer doen om racistische uitingen op hun Nederlandse websites te voorkomen en te verwijderen. [Minister Asscher (PvdA, Sociale Zaken)] ging onlangs met de bedrijven in gesprek om te bekijken hoe het groeinde aantal strafbare uitingen op internet  kan worden ingedamd. [Algemeen Dagblad]

Wat ik raar vind aan de berichtgeving is dat de namen van ministers Ard van der Steur, Justitie, en Ronald Plasterk, Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, ontbreekt. Wanneer racisme alleen vanuit een sociaal economische invalshoek wordt bestreden, dus in commissies over werkgelegenheid zoals in ieder geval de afgelopen drie jaar is gebeurd, wordt de schade van racisme in alle facetten van het dagelijks leven verdonkeremaand. Read More

Cosmetische ingreep

Het taalgebruik in de berichtgeving laat al zien wat er mis is met dit initiatief van de minister. Het gaat om het ‘verwijderen’ van de uitingen en het ‘indammen’ van de strafbare uitingen. Waarom niet over het straffen van de daders? Is er gesproken over de verwijdering van hun accounts? Of over het delen van informatie voor politie onderzoeken? Want waarom kan de AIVD de inboxen van Facebook profielen maandenlang observeren maar is het niet mogelijk om informatie te leveren over mensen die met naam en profielfoto racistische uitingen doen? Bij de terugkoppeling over mijn aangiftes tegen 770 racistische, bedreigende en smadelijke uitingen kreeg ik te horen dat het onderzoek mede stokte omdat Facebook en Twitter niet mee werkte.

Asscher verkoopt knollen voor citroenen omdat zijn gesprek slechts om een cosmetische ingreep gaat. Hij stelt een oplossing voor dat geen zoden aan de dijk zal zetten en slechts voor een accumulatie van data zorgt waar uiteindelijk vrij weinig mee gedaan zal worden. Op de Nederlandse versies van de websites komt er namelijk een link naar het Meldpunt Internet Discriminatie. Een overheidsdienst waar afgelopen jaar nog naar het functioneren ervan is uitgehaald in de commissievergadering over antisemitisme en discriminatie omdat bijna niemand er gebruik van maakt. En net als andere meldpunten en antidiscriminatiebureau’s heeft het geen bevoegdheid om ook op te treden en is wat dat betreft vrij nutteloos.

Dat de staat slachtoffers van racisme nog naar antidiscriminatiebureau’s en meldpunten blijft sturen is paradoxaal genoeg een manier om het probleem uit zicht te halen. De meeste rapporten die deze lokale organisaties produceren leiden niet tot wezenlijke en structurele verandering van onze racisme en discriminatie aanpak. Die rapporten verdwijnen namelijk vaak geruisloos in een la van de verantwoordelijke wethouder of minister. En de meldpunten beoordelen niet op dezelfde manier racistische bejegeningen. Dit jaar nog werd een oordeel van de College voor de Rechten van de Mens teruggefloten door een rechter. En vorig jaar kreeg ik een foto toegestuurd van het politiebureau Paardenveld in Utrecht waar een ‘We Love Zwarte Piet’ banner was opgehangen. En dit is maar om te zwijgen over de uitingen van sommige BN’ers die gevraagd worden om in antidiscriminatie spotjes te figureren.

Definities zijn belangrijk

Uit niets blijkt dat Asscher ook met de bedrijven heeft gesproken over hun definities van racisme en wanneer er een gegrond reden is om iets te verwijderen. Ik heb in ieder geval aan den lijve ondervonden dat bijvoorbeeld Facebook en Twitter een heel eigen en niet te volgen definitie van racisme en bedreiging bedrijven. Deze Amerikaanse entiteiten hebben weliswaar kantoren in Nederland, maar trekken zich niets aan van de Nederlandse wetgeving rondom racistische uitspraken. Die Nederlandse kantoren zijn er slechts om de site in het Nederlands te vertalen en lokaal advertentie ruimte te verkopen. In hun gebruiksvoorwaarden staat ook dat zij zich slechts op de Amerikaanse wetgeving beroepen. Waarom heeft Asscher het niet daarover met ze gehad? Zeker nu er een Europees precedent is dat men gegevens van Europese burgers niet op Amerikaanse servers mag plaatsen.

Om racisme op social media te bestrijden moeten we allemaal dezelfde definities hanteren van racisme en welke uitingen strafbaar zijn. Waar nodig moet er opgetreden worden om deze aan te scherpen en te verversen met nieuwe inzichten uit sociaal wetenschappelijk onderzoek en juridische precedenten. Het moet niet zo zijn dat mensen nu denken dat ons rechtssysteem er eerder op uit trekt om bijvoorbeeld Hilbrand Nawijn te beschermen tegen iemand die hem een racist noemt op Twitter dan om racistische uitingen van de achterban van Nawijn op Twitter en Nawijn in het algemeen. De desbetreffende gemeenteraadslid uit Zoetermeer is vrijgesproken, maar dat het überhaupt zover is gekomen terwijl de dossiers van slachtoffers van racisme meestal jaren blijven liggen is op zijn minst raar te noemen.

In de berichtgeving over Asschers gesprek met Facebook, Twitter en YouTube stond ook dat die bedrijven in andere Europese landen maatschappelijke partners heeft gevonden om een stevig tegengeluid tegen racisme en discriminatie te ontwikkelen. In het artikel staat vermeld dat de bedrijven die organisaties ook ondersteunen. Dat is iets wat ik moet natrekken, want voor zover ik heb kunnen constateren is er in elk land een issue met de laksheid en het ambigue optreden van deze social media bedrijven tegen racisme en discriminatie. Dus wat verstaan deze bedrijven onder ondersteuning van de strijd tegen racisme? Hoe zal Asscher toetsen dat maatschappelijke organisaties op de meest effectieve en doorslaggevende manier door deze bedrijven geholpen worden? Heeft Asscher überhaupt aangegeven hun aanpak te willen onderzoeken?

Objectiviteit en whiteness

Asscher heeft nu tegen de Tweede Kamer verteld dat er in Nederland geen geschikte maatschappelijke organisaties zijn om aan Facebook, Twitter en YouTube te koppelen. Maar wat maakt een maatschappelijke organisatie geschikt? Wat zijn de criteria die Asscher hanteert? Wanneer vertrouwt hij een maatschappelijke organisatie het contact toe dat hij nu met Facebook, Twitter en YouTube heeft? Wat verwacht hij van zo’n organisatie? Moeten ze ‘objectief’ zijn over racisme en wat er tegen gedaan kan worden?

De term ‘objectiviteit’ wordt nu niet genoemd, maar ‘geschikt’ refereert wel naar een bepaalde kundigheid. Objectiviteit wordt vaak van stal gehaald om organisaties of mensen die racisme bestrijden aan te vallen. Want men meent dat een slachtoffer van racisme niet feitelijk kan reflecteren op wat haar of hem is overkomen. Met geschiktheid lijkt Asscher hier naar te verwijzen, met andere woorden hij is op zoek naar een organisatie van iemand die of geen slachtoffer van racisme kan zijn of iemand die het dominante discours onderstreept. En het dominante discours in Nederland is dat ons systeem en beleid niet-racistisch zijn. Het probleem wordt geïndividualiseerd en ligt bij ‘de racisten’ en niet aan ons onderwijssysteem, onze rechtstaat, de inrichting van het Koninkrijk, het publieke omroepbestel en ga zo maar door. Er wordt niet gesproken over de uitsluiting die al in keuzes voor de inrichting van onze systemen ligt besloten maar slechts over individuen die uit de pas lopen met de rest van ons.

En wie in complot theorieën gelooft zou kunnen denken dat nu het antidiscriminatieproject Onderhuids is afgelopen Asscher een deur lijkt te openen voor dezelfde projectleiders om een nieuw project te lanceren. Alle lof voor wat Onderhuids heeft geprobeerd in beweging te krijgen in Nederland het afgelopen jaar, maar als je naar het personeelsbestand kijkt van de organisaties achter het project lijkt men zelf niet naar hun uitgesproken wereldbeeld te handelen. De Familie Film & TV, Critical MassDietz Dröge & van Loo en ijsfontein lijken zelf organisaties te zijn met een P&O voorkeursbeleid voor witte mensen. Dat zij al het geld bij elkaar hebben gekregen om het project te voltooien heeft natuurlijk te maken met hun kundigheid en expertise, maar waarschijnlijk ook met het feit dat sommigen van die fondsen de ‘objectiviteit’ van deze organisaties vertrouwden. Ik heb Onderhuids en de organisaties erachter daar jammer genoeg zelf nog niet over gehoord. Hierdoor dragen ook zij, goede intenties ten spijt, bij aan het normaliseren van het beeld dat een project of organisatie over anti-racisme door witte mensen geleid moet worden.

Hetzelfde vertrouwen dat de fondsen de makers van Onderhuids gaven weigert Asscher nu te geven aan al bestaande maatschappelijke organisaties die racisme aankaarten. Door het te verpakken als geschiktheid ondergraaft hij ook het feit dat door hun aanhoudende druk hij überhaupt dat gesprek met Facebook, Twitter en YouTube heeft geïnitieerd. Hij zou er niet eens over hebben nagedacht zonder dat zij aan de bel trokken over het inmiddels internationaal bekritiseerde racisme van Nederlanders online. Zijn uitspraak als minister is dan ook schadelijk voor het algemeen beeld in Nederland over deze organisaties en het belang van hun activisme voor een gezonde samenleving. Ik hoop dat Onderhuis zich dan ook distantieert van de uitspraak van de minister over de organisaties waar zij mee samenwerkte.

Vertrouwen en mouwen opstropen

Dan nog de vraag waarom nog in Asscher of überhaupt de staat een oplossing zien om racisme aan te pakken? Waarom niet volledig hen de rug toekeren en op je eigen manier uitsluiting aankaarten? Er zijn mensen die inderdaad stellen dat men volledig moet terugtrekken in de eigen gemeenschap. Voor sommigen is dat een verleidelijke boodschap en voornamelijk witte mensen lukt het ook om in etnische enclaves te blijven zitten en totaal geen contact met iemand van een andere etnische afkomst te hebben. Maar het is een onhoudbare, ongeïnformeerde en onjuiste strategie om de problemen in de samenleving aan te kaarten. Niet alleen omdat contact met andere etnische gemeenschappen gewoonweg belangrijk is voor een evenwichtig en gezond wereldbeeld, maar ook omdat je nooit vrijwillig je inspraak in gemeenschappelijke issues moet opgeven. De politiek gaat juist om gemeenschappelijke issues en politieke besluiten raken ons allemaal.

Social media zijn inmiddels onderdeel geworden van hoe de samenleving gemeenschappelijke issues aan de kaak stelt, of je dat nou wilt of niet. Er zijn geen gatekeepers zoals bij de krant of bij televisieprogramma’s waardoor iedereen evenveel ruimte kan nemen om van zich te laten horen. Jezelf daarvan onttrekken of anderen vertellen om er geen gebruik van te maken, door het racisme dat er is, is het ontkennen van de noodzaak van een veilig publiek debat waar ieders stem gehoord moet kunnen worden. Als de beveiliging van en het proces tegen Geert Wilders wat duidelijk maakt is dat we in Nederland niet alleen iedereen de veiligheid gunnen om te zeggen wat ze willen maar ook optreden wanneer ze hun boekje te buiten gaan. Nu is het zaak dat Asscher, Van der Steur en Plasterk tegen online racisme optreden en in te zien dat het niet slechts een probleem is van de slachtoffers, Facebook, Twitter en YouTube. Dit gaat om het kweken van een gezond publiek debat en daar heeft iedereen baat bij.

Foto: Neslihan Gunaydin via Stocksnap.io

Flavia Dzodan, Kiza Magendane, Yemariamwork Mamo & Dimitri Madimin

Het is zover! De tweede aflevering van de talkshow ‘ROET IN HET ETEN met Quinsy Gario’ wordt vanavond opgenomen!

De gasten deze week zijn schrijver Flavia Dzodan, politicoloog Kiza Magendane, student Yemariamwork Mamo en kunstenaar Dimitri Madimin. Met hen nemen we actualiteiten van de afgelopen week door. Deze week kijken we naar de toegankelijkheid van gevarieerd eten, hoe de media met Jeremy Corbyn en de nieuwe linkse wind door Europa omgaat, wat er allemaal rondom vluchtelingen gedaan wordt en naar Susan Sarandon en het Burning Man festival.

Na de opname hebben we een naborrel. Blijf lekker napraten en kennis maken met de gasten en elkaar.

Talkshow:
19:00 – 20:00
Entree:
GRATIS

Reservering verplicht. Zonder bevestigingsmailtje mag je helaas niet binnenkomen:
treffen@roetinheteten.info

 Foto: Ronaldo via AfroBrasileiros  

Van der Laan is voornamelijk boos op zichzelf

Burgemeester Van der Laan heeft mijn tweets over het afgelasten van de Kerwin Duinmeijer herdenking met de gemeenteraad gedeeld. Mijn woorden zijn nu ongefilterd onderdeel geworden van het gemeentelijk archief. Dat is best wel een eer om mee te maken als burger. Directe democratie zoals je haast zou zeggen.

De burgemeester deed dit echter niet voor de Kerwin Duinmeijer herdenking, maar omdat hij furieus is. Hij moest zichzelf zelfs nog inhouden van woede bij het tweewekelijks Gesprek met de burgemeester op AT5 . Hij was echter niet boos dat de herdenking niet door zou gaan. Hij was laaiend over het feit dat ik geloofde dat de gemeente Sail had voorgetrokken en dus te maken had met het afgelasten van de herdenking. Ik trok mijn verkeerde conclusie alleen niet in vacuüm zoals hij nu probeert te suggereren.

Read More

Eerlijkheid

Toen Van der Laan vorig jaar besloot om een historisch rechterlijk besluit over Zwarte Piet tot de Raad van State te bevechten fronsten velen hun wenkbrauwen. Hij gaf aan dat het een principiele kwestie was waarin zijn bevoegdheden als burgemeester verruimd werden tegen zijn zin. Hij wilde niet inhoudelijk kunnen beoordelen of een vergunning voor een demonstratie wel of niet door zou mogen gaan. Er zou alleen gekeken worden naar verstoring van de openbare orde. Iets wat hij ook heeft toegepast met de pro-Wilders demonstratie van de English Defence League. Toen werd de demonstratie van de racistische en extreem-rechtse groepering van het  Museumplein naar het Westelijk Havengebied verplaatst.

Ik heb er echter een hard hoofd in dat hij de Amsterdamse Sinterklaasintocht, dat een onderdeel bevat waar veel mensen in zijn stad aanstoot aan nemen, zal verplaatsen. Niet alleen omdat hij tijdens het eerste gesprek dat ik met hem had aangaf dat de Sint ontvangen de mooiste taak is binnen het ambt van een Nederlandse burgemeester, maar ook omdat hij eerder nog in zijn werkkamer een lied voor de organisatie van de Sinterklaasintocht opnam. Dit vond plaatst na de eerste gesprekken die we met hem voerden. Als fundraising voor de organisatie heeft hij tijdens werktijd actief gemeentelijk grondgebied ingezet. Sinds de advocaten van de gemeente tijdens de rechtszaak opwierpen dat Van der Laan niks inhoudelijks met de organisatie te maken heeft, vraag ik mij constant af hoe het zit met zijn eerlijkheid.

Whitesplaining

Dit jaar presteerde Van der Laan het ook om de Slavernijherdenking als moment uit te kiezen om de Zwarte Piet strijd aan te gaan. Hij waarschuwde het aanwezige publiek voor actievoerders die het slavernijverleden met de Zwarte Piet strijd vermengden. Een meer duidelijk voorbeeld van whitesplaining in de recente Nederlandse geschiedenis hebben we niet. Dat ook hij weigert te erkennen dat de creatie van de huidige Zwarte Piet tijdens de slavernij plaatsvond is bespottelijk en schadelijk. Dat hij op een positie waar hij zit, de burgemeester van onze hoofdstad, feiten opzij schuift omdat die hem ongemakkelijk laten voelen is een gotspe.

Niet alleen gaf hij daarmee Zwarte Piet actievoerders, na de uitspraak van de Raad van State, een trap na vanuit zijn ambt hij liep ook halverwege de herdenking weg. Gewoon opstaan en foetsie. Dat de stemmen die daar aanstoot tegen namen niet meegenomen werden in de verslagen van de dag ligt aan de onverschilligheid van veel journalisten, als het om zwarte mensen in Nederland gaat, en de macht van politici om media te controleren. Dat zien we nu ook met zijn aanval op mij. Eerst werd AT5 ingezet en nu doordat hij mijn tweets aan de raad heeft aangeboden zien we ook hoe het Parool en anderen er mee aan de haal gaan. Het lijkt erop dat een spindoctor in actie is gesprongen om nu alvast mijn naam door het slijk te halen voor de komende Zwarte Piet periode.

Aanwezigheidsplicht

Het Parool kopte dat Van der Laan een rectificatie van mij eist, maar als de dienstdoende journalist het raadsstuk had gelezen zou die hebben gezien dat Van der Laan die al heeft ontvangen. Gisteren kwam ook een tweet voorbij van een VVD gemeenteraadslid die mijn tweets misselijk noemde. Een interessante keus van woorden van een partijgenoot van Mark Rutte, die in 2003 als staatssecretaris bijna is weggekomen met rassendiscriminatie. Wat de aanvallen van Van der Laan en die VVD’er interessant maakt is dat ik beide heren de afgelopen jaren niet bij de Kerwin Duinmeijer herdenking heb gezien of erover heb gehoord.

Natuurlijk kan iemand een keertje ziek zijn en dan moeten afzeggen, maar de structurele afwezigheid van het college van Burgemeester en Wethouders bij de herdenking zou elk weldenkend mens meer stof tot denken moeten geven dan een aantal tweets. Dat de meerderheid van gemeenteraadsleden, stadsdeelraadsleden en het sociaal en cultureel middenveld ook jaar na jaar afwezig is laat zien wat de Amsterdamse elite nou vinden van de herdenking van de erkende eerste racistische moord na de Tweede Wereldoorlog. Om maar te zwijgen over de financiële kruimels die de organisatie wordt toegeschoven om het te organiseren. Ook hier weer een verbinding met het feit dat de Slavernijherdenking 130 keer (!) zo weinig subsidie krijgt als de 4&5 mei herdenkingen.

Boos op zichzelf

Het is natuurlijk mooi dat de burgemeester het, naar mijn weet, voor eerst tijdens zijn gesprekken met AT5 over de Kerwin Duinmeijer herdenking heeft. Misschien heb ik dat mis, maar dat kan de stagiaire die mijn tweets verzamelde ook even uitzoeken. Ik hoop dan ook echt dat de gemeente samen met de organisatie een manier vinden om de herdenking tenminste een stedelijke uitstraling en belang te geven. De Curaçaos-Nederlandse vrijwilligers die het jaar na jaar organiseren verdienen niet alleen een pluim maar structurele materiële en financiële ondersteuning vanuit de stad en de staat. De herdenking verdient een volwaardige plek binnen de agenda van de gemeente waar alle hoogwaardigheidsbekleders naar toe komen. Dit land heeft nu meer dan ooit een nationaal  bezinningsmoment tegen racistisch geweld nodig. Wie dat niet onderschrijft heeft duidelijk oogkleppen op.

Na de afgelopen dagen denk ik ook dat Van der Laan voornamelijk boos is op zichzelf. Het voorval brengt namelijk een akelige waarheid naar voren: door zijn handelingen de afgelopen jaren heeft hij zichzelf kwetsbaar gemaakt voor verkeerde conclusies. Niet alleen over Zwarte Piet en de Slavernijherdenking maar ook over zijn behandeling van We Are Here. Ik zou zeggen, doe daar eerst wat aan voordat je hoog van de daken schreeuwt over een aantal tweets van mij. Kom burgemeester, laten we er samen voor zorgen dat iedereen in Nederland niet alleen van jouw woede richting mij afweet, maar ook de betekenis van het leven en dood van Kerwin Duinmeijer voor de Nederlandse samenleving.

 

Foto: Pawel Kadysz via Stocksnap.io

Het ministerie dat homoseksuele asielzoekers vernedert doet mee aan Gaypride

Onder het motto ‘Share Justice – Security & Justice 4 all’ doet het Ministerie van Veiligheid en Justitie mee aan de Gaypride. Voor het eerst in de geschiedenis doet het ministerie mee met de  boottocht door de grachten van Amsterdam. Het lijkt dat met de nieuwste minister van Justitie Ard van der Steur en staatssecretaris Klaas Dijkhoff er een nieuwe inclusief wind waait door het ministerie.  Read More

Voor homoseksuele asielzoekers lijkt de boot echter op pinkwashing van hun repressief beleid jegens hen. In 2013 publiceerde COC nog een onderzoek over de vernederende vragen die aan homoseksuele asielzoekers wordt gesteld. En 0p 8 juli jongstleden werd het ministerie en de Immigratie en Naturalisatie Dienst (IND) nog door de Raad van State op de vingers getikt. De Raad van State oordeelde dat de IND geen inzicht geeft in hoe en welke vragen en antwoorden nou precies gewogen worden bij een beoordeling.

Een Gambiaanse, een Oegandese en een Afghaanse man moesten 3 jaar procederen nadat hun asielverzoek werd afgewezen door IND en voormalige staatssecretaris Teeven. Die geloofden niet dat zij homoseksueel waren en baseerden hun afwijzing in het geval van de Gambiaanse man op het niet op slot zetten van een slaapkamerdeur tijdens seks. Om de IND terug te fluiten moest de Raad van State vorig jaar de hulp inschakelen van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.

Het is goed dat het ministerie van Veiligheid en Justitie meer aandacht lijkt te hebben voor een kwetsbare groep als LHBT’ers. Maar laat het alsjeblieft niet slechts een mediacampagne zijn. Ook de agenten bij Roze in Blauw, een speciale afdeling binnen de politie gespecialiseerd op discriminatie op seksualiteit, moeten intersectioneel te werk gaan. Bij discriminatie gaat het niet alleen om slechts 1 kenmerk maar juist waar sekse, genderidentiteit, seksuele oriëntatie, etniciteit, ras, geloof, opleidingsniveau en sociaal economische achtergrond elkaar beïnvloeden.

Er moet dan niet slechts een boot komen tijdens Gaypride of Roze in Blauw landelijk uitrollen. Dat zijn plekken waar historisch gezien 1 bepaald soort LHBT’er op afkomt. Anderen hebben ook bescherming nodig. Nu zal men ook werk moeten maken van het überhaupt bijhouden hoeveel asielaanvragen omtrent seksuele voorkeur worden ingediend en afgewezen. Men is nu ook genoodzaakt om niet meer aan homoseksuele asielzoekers te vragen welke standjes ze gebruiken en hoeveel seksuele partners ze hebben gehad.

Foto: John Cobb via Unsplash

 

Het privilege om weg te kijken

Door Han van der Horsts nieuwste poging om het broodnodige gesprek over witte privilege te verstommen moest ik denken aan een recente uitspraak van Beatrice de Graaf. Daarin stelde zij dat Nederland geen omvangrijke geschiedenis had op het gebied van geweld tegen een specifiek ras. Een opmerkelijke uitspraak in een artikel van de NOS over hun terughoudendheid om de terroristische aanslag op de African Methodist Episcopal kerk in Charleston als een terroristische aanslag te benoemen.

De witte, eenentwintigjarige, confederale vlag liefhebber, Dylan Roof had namelijk 9 zwarte kerkgangers, waaronder een staatssenator, van het leven beroofd. Roof had voor de aanslag zijn affiniteit voor Apartheid Zuid-Afrika en Rhodesië bekend gemaakt aan iedereen in zijn omgeving. Hij is een aanhanger van witte superioriteitsdenken dat de ideologie tot zijn gewelddadige logische conclusie bracht, de uitroeiing van zwarte mensen. De keuze voor deze AME kerk in Charleston, lange tijd een bron van zwart verzet, zelfbescherming en mentale rust in de staat, was meteen ook de aanwijzing voor de politieke grondslag van de daad. Het verklaarde ook de theatraliteit van de daad waaronder een uur meedoen met Bijbelstudie voordat hij het vuur opende en onder andere zei ‘You rape our women and are taking over our country.’ Read More

Een zichtbaar patroon

De opmerking van De Graaf deed bij velen de wenkbrauwen fronzen. Ze praatte daarmee Dylan Roofs witte privilege om door onder andere de NOS niet voor terrorist uitgemaakt te worden goed. De vraag was dan ook hoe Nederlands meest gelauwerde terrorisme expert nou zo’n uitspraak over racistisch geweld in Nederland kon doen. In de zoektocht naar die vraag kwam haar uitspraak van vier jaar geleden over Anders Breivik weer naar boven. Toen verbaasde zij zich dat een ‘jihadistische aanslag’ in het Noorse Utøya door een witte man werd uitgevoerd. Anders Breivik bleek uiteindelijk een aanhanger van witte superioriteitsdenken te zijn die Wilders aan de lopende band citeerde. Vandaag de dag wordt hij door de meeste kranten nog steeds niet als terrorist wordt aangeduidt, maar massamoordenaar. Dit terwijl hij, net als bij Roof, zijn politieke gedachtegoed luid en duidelijk verkondigde via een online publicatie en uitspraken.

Met de nieuwste opmerking van Beatrice Graaf bedreef ze dit keer geen islamofobie, maar werd kolonialisme en slavernij terzijde geschoven.

Met haar nieuwste opmerking bedreef De Graaf dit keer geen islamofobie, maar werd kolonialisme en slavernij terzijde geschoven als gebeurtenissen waar of geen geweld aan te pas kwam of geen onderdeel waren van de Nederlandse geschiedenis. De Graafs feitelijk onjuiste uitspraken over racistisch gemotiveerde geweld in Nederland en Anders Breivik tonen het gemak waarmee we in Nederland niet alleen ons gewelddadig verleden ontkennen maar ook de erfenis daarvan vandaag de dag. Het is een wit privilege om weg te kunnen kijken van die erfenis  omdat je het zelf niet aan den lijve ondervindt.

De Molukse kwestie

De racistische manier waarop bijvoorbeeld Indische, Indonesische en Molukse mensen in Nederland werden ontvangen na de onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië was een continuatie van de terreur van het Nederlands koloniaal systeem in Nederlands-Indië. De Molukkers, die namens Nederland hadden gevochten in de onafhankelijkheidsstrijd, werden bij aankomst gehuisvest in voormalige concentratiekampen. Het institutioneel geweld tegen hen kan je niet duidelijker weergeven dan hun plaatsing in dezelfde kampen waar Joodse Nederlanders vanwege hun afkomst uit de samenleving werden verbannen. Ik zou niet weten hoe je een Nazi praktijk uitvoeren op voormalige koloniale onderdanen niet kan rekenen tot ‘geweld tegen een specifiek ras’.

De intentie om te discrimineren was vaak niet uitgesproken, maar de gevolgen en de theatraliteit van de ongelijkwaardige behandeling is evident.

Molukkers zijn vervolgens decennia lang voorgelogen over de hulp die Nederland had beloofd voor hun terugkeer. Waar de eerste generatie stoïcijns afwachtten en stille diplomatie voerden was het verzet van latere generaties meer in het publiek domein. Wat we dan zien is dat men het liever over het geweld van de treinkaping heeft dan over de institutionele onderdrukking waar deze groep onder leed. Het gesprek wordt dan verschoven van hoe leden van deze groep juist door hun specifieke ras door instituten, werkgevers en scholen met de nek werden aangekeken en kansen werden ontnomen. Dat is hyper-zichtbaar materieel geweld dat gedoogd werd.

De Bijlmer

Ook de huisvesting van Surinaamse en Antilliaanse Nederlanders in de Bijlmer, rond respectievelijk de onafhankelijkheid van Suriname en Shell dat met haar verlaten van Curaçao de werkgelegenheid deed kelderen, liet veel te wensen over. In de Bijlmer was ruimte zat omdat de middenklasse, waarvoor het in eerste instantie werd gebouwd, het links had laten liggen. De woningcomplexen waren goedkoper gebouwd dan gepland waardoor er allemaal infrastructurele problemen waren. Bijvoorbeeld de vuilnisstortbakken waren te klein en zaten al vrij snel vol. Met vervolgens minder vuilnisbakken op straat dan elders in stad en vuilniswagens die niet vaak genoeg langskwamen, werd een onhygiënische en gevaarlijke situatie gecreëerd.

In 1973 kwam daar nog eens bij dat aan licht kwam dat het politiegeweld tegen Surinaamse Nederlanders institutioneel werd ontkend. Toenmalige minister van Justitie Dries van Agt seponeerde alle klachten van deze groep tegen de politie omdat ‘een zeker mate van geweld door de omstandigheden wel gerechtvaardigd was’. Tel daarbij op de bewezen discriminatie op de arbeidsmarkt en de Bijlmer was een gebrekkig gebouwde wijk waar de zwarte sociaal-economische onderlaag van de stad terecht kwam en gewelddadige onderdrukking meemaakte. De intentie om te discrimineren was vaak niet uitgesproken, maar de gevolgen en de theatraliteit van de ongelijkwaardige behandeling is evident.

De Bijlmer was een gebrekkig gebouwde wijk waar de zwarte sociaal-economische onderlaag van Amsterdam terecht kwam en onderdrukking meemaakte.

Wanneer stadsdeelraadsleden en het sociaal en maatschappelijk middenveld in Amsterdam Zuidoost begin jaren 90 inspraak wilde hebben in de verdeling van geld om de Bijlmer op te knappen brak er nationale paniek uit. Deze groep bestond uit mensen uit gemarginaliseerde groepen uit de buurt waaronder zwarte mensen. Al snel werden ze ‘Zwart Beraad’ genoemd en spraken kranten van een zwarte revolutie in de Bijlmer. Allemaal omdat deze groep aangaf dat mensen uit gemarginaliseerde groepen nooit zelf inspraak had in de geldstromen die gepompt werden in projecten om hen zogenaamd te helpen. Inspraak en medezeggenschap in de Nederlandse publieke sfeer kon geen witte aangelegenheid blijven in hun optiek. Maar het publiek en politiek discours was toen nog niet klaar voor zo’n moderne zienswijze. Het nieuwste stuk van Han van der Horst laat zien dat dat nog steeds het geval is.

Bewustzijn van racisme

Hij propageert dat we in Nederland kleurenblind naar onze maatschappelijke achterstelling moeten kijken omdat het volgens hem destructief is om aan te kaarten hoe we in Nederland langs etnische en raciale lijnen verschillend worden behandelend. In tegenstelling tot wat Van der Horst beweert vernietigt een term als witte privilege slechts het waanbeeld van een Nederland zonder racisme waar velen zich nu in denken te bevinden. Laat staan dat kleurenblindheid allang als hinderlijk obstakel voor gelijkwaardige behandeling is ontmaskert, is het nog steeds niet tot Van der Horst doorgedrongen dat zolang er racisme is ‘ras’ blijft bestaan.

Van der Horst stelt voor de zoveelste keer voor om de historische, economische, sociale en culturele hiërarchische rangschikking van etnische en raciale verschillen te laten voor wat het is. Maar juist dat wegkijken maakt het mogelijk dat de voorzitter van de Nationale Wetenschapsagenda kan beweren dat we in Nederland geen omvangrijke geschiedenis hebben van geweld tegen een specifiek ras. Die uitspraak van Van der Graaf is het ultieme bewijs van witte privilege want de slachtoffers van dat geweld en de door racisme gemarginaliseerden in onze samenleving kunnen niet wegkijken van die geschiedenis.

Foto: Olu Eletu via Stocksnap.io

Vanavond de tweede aflevering van Britain’s Forgotten Slave Owners

De serie geschreven en gepresenteerd door David Olusoga belicht de periode net voor en na de slavernij in de Britse kolonies rond 1830. De eerste aflevering vorige week waarin de kasboeken de winsten en verliezen onderzocht werd zorgde voor een rijke en belangrijke discussie op social media. De kracht van de serie is dat Olusoga geraffineerd en zonder te knipperen de feiten over de wreedheid van de slavernij en economische exploitatie presenteerde.  Read More

Vanavond om 10 uur op BBC 2 de tweede aflevering dat kijkt naar de rijkdom door de gehele Britse samenleving vloeide. Door documentatie opgeslagen in het Nationaal Archief komt onder andere naar voren dat 3000 mensen in Groot Brittanie gecompenseerd werden voor de vrijlating van de tot slaaf gemaakten. Deze 3000 was een fractie van de in totaal 46.000, maar zij kregen de helft van het in totaal 17 miljard pond dat uitbetaald werd. De documenten lieten ook zien dat 40 procent van deze groep vrouwen waren. Weer een belangrijke aflevering om te zien.

Hoe Hassan Bahara door de woorden het racisme niet meer zag

Yannick Coenders werd zonder zijn medeweten besproken in een nieuw artikel van Hassan Bahara in de Groene Amsterdammer. Wij hebben hem gevraagd om een repliek te schrijven. 

Ongeveer een jaar geleden schreef ik in het kader van de ITooAmUvA-actie de volgende tekst op een bordje: “sorry ik dacht dat je een Marokkaan was.” Meerdere keren heb ik woorden van die strekking te horen gekregen als mijn afkomst ter sprake kwam. Ik koos ervoor dit citaat op het bordje te zetten omdat het ‘sorry’ me fascineerde. Hoewel ook de vervreemdende drang die sommigen voelen om heel precies vast te stellen waar je dan ‘écht’ vandaan komt als je niet roomblank bent interessant is, zal ik daar hier niet dieper op ingaan.

Ik was verbaasd toen ik dezelfde tekst bovenaan een stuk van Hassan Bahara in De Groene Amsterdammer vond. Helaas blijkt hij niet geïnteresseerd in het racisme dat ik probeerde aan te kaarten. Hij kiest er in plaats daarvan voor de student die de opmerking maakte krampachtig te verdedigen. Zo vraagt hij zich af of het hier niet een eerlijke vergissing betrof in plaats van een micro-agressie. Read More

Marokkaan als belediging

Gezien mijn uiterlijk kan ik overigens best begrijpen dat er mensen zijn die denken dat ik Marokkaanse roots heb. Blijkbaar zijn er echter kringen waarbinnen aangezien worden voor Marokkaan een belediging is. Sterker nog, ik heb zelfs een keer meegemaakt dat een medestudent erop stond dat ik beledigd was: “Maar hoezo vind je het niet erg?” vroeg ze. Toen ik haar vroeg waarom ik het erg zou moeten vinden zei ze: “Nou ik zou niet willen dat mensen dat van me denken.” Het symboliseert wat mij betreft de vanzelfsprekendheid waarmee Marokkaanse-Nederlanders onderaan een etnische hiërarchie van Nederlanderschap worden geplaatst.

Waar Bahara vandaan haalt dat ik vond dat het hier om een micro-agressie ging is me niet duidelijk, want ik heb dat nergens beweerd. Als hij uit de tekst op het bordje niet op kon maken dat het mij ging om het anti-Marokkaanse sentiment dat eruit blijkt, dan had hij zijn journalistieke nieuwsgierigheid kunnen gebruiken om me ernaar te vragen. Hij was er dan achter gekomen dat ik weinig op heb met het concept micro-agressie. Wat mij betreft is het te deterministisch en biedt het te weinig handelingsperspectief, het ‘alledaags racisme’ van Philomena Essed vind ik bijvoorbeeld een betere manier om dergelijke interacties te omschrijven.

Zonder kennis van zaken

Maar waarom de moeite nemen om vragen te stellen als je al een analyse uit hebt gewerkt? Bovendien sluit Bahara’s stuk naadloos aan bij al die andere weldoordachte, kritische en bovenal genuanceerde analyses van progressief liberale snit in De Groene. Het weekblad biedt dan ook het ideale platform voor een beoordeling van het taalgebruik van antiracisten. Over racisme praten kan namelijk alleen op een door De Groene deugdelijk geachte (lees: gematigde en ‘genuanceerde’) wijze.

Daarom toetst rechter Bahara enkele uit Amerika afkomstige begrippen die hij weleens tegenkomt aan de hand van in beton gegoten definities. Daarbij maakt hij gebruik van de dat-zeg-je-nou-wel-maar-klopt-dat-eigenlijk-wel methode: een beproefd journalistiek recept waarmee je zonder enige kennis van zaken alles in diskrediet kunt brengen met behulp van vraagtekens.

Op die manier gaat hij ook na of de term institutioneel racisme wel gebruikt dient te worden in Nederland. Bahara oordeelt negatief. Zo zet hij bijvoorbeeld vraagtekens bij het idee dat hedendaagse racistische praktijken een weerslag zijn van het verleden. Dit terwijl er voorbeelden te over zijn die laten zien dat koloniale denkbeelden en praktijken tot op de dag vandaag doorwerken in beleid, representaties en alledaagse interacties. Dat institutioneel racisme soms een wat onhandig gekozen term is doet daar niks aan af.

Een aanval op antiracisme

Waar Bahara beweert terminologie onder de loep te nemen, lijkt zijn stuk vooral een poging om antiracisme te delegitimeren. Dit doet hij door het gebruik van wat verschillende termen te toetsen aan door hem zelf vastgestelde definities. Vervolgens trekt hij in twijfel of het onrecht dat gebruikers ervan aan de kaak stellen daaraan voldoet, om daarna hun klachten weg te zetten als gemakzuchtig, inaccuraat en irritant. Al met al leest Bahara’s artikel als de vage echo van velen die ook kregel worden van het racisme dat zij niet zien.

Yannick Coenders (@Yantje90) is masterstudent Social Sciences. Samen met Timo Koren maakt hij het blog Lekker Stereotyperen.

Foto: Ryan McGuire via Pixabay

Waakzaamheid en bondgenootschappen

Zaterdag werd een open brief gepubliceerd op de site van de Volkskrant waarin burgemeester van Aartsen en korpschef Van Musscher werden opgeroepen om structurele problemen binnen en met de Haagse politie niet meer te ontkennen. De aanleiding voor deze brief was niet alleen de moord van de Arubaanse vakantieganger Mitch Henriquez na een UB40 concert, maar ook hoe de Haagse top met de nasleep omging.

Een demonstratie in de Schilderwijk tegen politiegeweld liep uit de hand nadat politie te paard charges uitvoerde en ME op demonstranten begon in te slaan. De dagen daarna gingen nog meer jongeren de straat totdat men op vrijdag tot ruim 250 mensen had gearresteerd. Inmiddels heeft een 15 jarige jongen via supersnelrecht een taakstraf van 40 uur gekregen voor het gooien van een steen naar een politieauto.

Mijn naam staat niet bij de lijst van de mensen die de open brief hebben ondertekend en dat riep vragen op. Ik ben wel benaderd door de groep die het initiatief nam en heb kort meegedacht aan de eisen die gesteld konden worden. De groep stuurde het vervolgens naar een aantal mensen met de vraag om het te ondersteunen. Toen het weer bij mij kwam stond professor Kees van der Pijl, voorzitter van het Comité van Waakzaamheid als een van de ondertekenaars er op. Zijn aanwezigheid op de lijst en zijn prominente plek, als tweede, gaf mij een ongemakkelijk gevoel waardoor ik ervoor koos om mijn naam er niet aan toe te voegen.  Read More

Waakzaamheid

Anja Meulenbelt, die de open brief wel heeft ondertekend, en schrijfster Tineke Bennema stapten in februari uit het Comité van Waakzaamheid. Na een conflict over Zwarte Piet lieten ze de groep achter zich. Een meerderheid van het comité, met Van der Pijl voorop, vond dat de kwestie niet op hun agenda tegen onverdraagzaamheid moest staan. Tegen het Parool zei hij ‘de ophef over Zwarte Piet bijzonder onbenullig’ te vinden en dat hij zich liever druk maakte over de dood van Congolezen dan Zwarte Piet. Dat het bestaan van Zwarte Piet onze behandeling van Congolezen beïnvloedt kwam niet in hem op.

In het interview in het Parool beschuldigde hij Meulenbelt en Bennema van emotionele woede uitbarstingen en bleef maar wijzen op hoe overgevoelig zij reageerden. Daarnaast vond Van der Pijl dat de racisme bestrijders die met de Zwarte Piet kwestie bezig zijn door hun acties de agressie van tegenstanders over zich heen hebben geroepen. Toen Meulenbelt en Bennema vertelden dat hij als witte hoogopgeleide man in een positie van macht zit nam hij hen dat kwalijk. In een ander interview noemde hij die constatering zelfs primitief. Seksisme, victim blaming en kleurenblind racisme als reactie op het verlaten van het comité.

Dat Van der Pijl gevraagd werd vond ik vreemd, de wens om hem erbij te hebben lijkt mij nogal contraproductief. Maar als de initiatiefnemers hem erbij willen hebben, om op basis van zijn naam alleen meer mensen aan te spreken, dan doe ik liever een pas op de plaats dan heibel maken dat hij uitgesloten moet worden. Zeker gezien hij nog geen excuses heeft aangeboden voor zijn misstap aan het begin van het jaar. Ik kies er dan liever voor om niet met zo iemand geassocieerd te worden middels een open brief tegen politie geweld, victim blaming en kleurenblind racisme.

Bondgenootschap

Een andere contraproductieve actie van afgelopen week was het interview van Dionne Abdoelhafiezkhan, woordvoerdster van Control Alt Delete, met de Volkskrant op 1 juli. Daarin had Abdoelhafiezkhan zich laten verleiden om op te voeren dat Mitch Henriquez volgens ooggetuigen teveel had gedronken en met andere woorden dus zelf de arrestatie over zich heen had geroepen. Ze weigerde om te speculeren of etnisch profileren en racisme hier een rol speelden, maar niet om een niet geverifieerde en achteraf feitelijke onjuiste constatering over Henriquez te doen. De eerste bevindingen van het sectierapport gaven aan dat hij niet bovenmatig had gedronken of drugs in zijn systeem had.

Ik had een aantal tweets geschreven waarin ik de groep aansprak op het besmeuren van Henriquez’ naam in de Nederlandse kranten. Alsof het stuk van Elsje Jorritsma van de NRC, waarin ze Henriquez als Arubaanse coke snuiver opdiende, niet erg genoeg was op 30 juni kwam dit een dag later er nog bovenop. De uitspraak van Abdoelhafiezkhan kwam niet van een redacteur, Jorritsma, die volgens de ombudsman van de NRC de wens had om niet mee te gaan met het frame van Henriquez’ moord als gevolg van racisme. Abdoelhafiezkhan weet hoe de media racisme bagatelliseert en slachtoffers van politiegeweld de schuld geeft van wat hen overkomt. Juist dan moet je niet lopen speculeren over dingen waarmee een zaak tegen het slachtoffer kan worden gebouwd.

Daarnaast is het raar dat ook Control Alt Delete niet wil uitspreken dat er sprake was van etnisch profileren bij de arrestatie van Henriquez. Zoals we weten werd hij in eerste instantie aangesproken door een agent van Arubaanse komaf die vervolgens doorliep. Dat zijn collega’s door het lint gingen na dat eerste contact is geen toeval. Het buitensporig gebruik van geweld heeft hier dan ook een andere aard dan de dood van Michael Koomen in 2011. Hoewel de geprobeerde cover-up overeenkomsten heeft met die zaak uit 2011, valse verklaringen van agenten waardoor het OM in allerijl hun persbericht moest rectificeren, zijn het eerste contact van politie met Henriquez en zijn tongval belangrijke elementen. Door zijn Arubaanse afkomst werd hij ter plekke voor gevaarlijk aangezien, net als vele andere niet-witte bezoekers van het festival, en moest hij volgens de agenten in een nekklem gezet worden. De witte Haagse man die dronken met een geladen wapen zonder rijbewijs achter het stuur zat, en nog een gevangenisstraf van 15 dagen open had staan, kreeg die niet.

Effectiviteit

Het is belangrijk dat de druk tegen racisme in het korps, etnisch profileren en politiegeweld opgevoerd blijft worden. De connectie tussen de drie moet ook inzichtelijk worden. Veel van de verbanden die mensen buiten het korps maken dringen niet door. Op de politieacademie lopen er een aantal mensen rond die wel nieuwe inzichten presenteren, maar die moeten ook bij de verschillende lokale bureau’s uitgenodigd worden voor workshops. Na het lezen van het stuk van Guus Meerhoek in de NRC van afgelopen vrijdag is het duidelijk dat ze het bij de politie niet alleen kunnen. Wanneer feiten niet voor feiten worden aangezien praat je langs elkaar heen en kom je nergens.

Daarnaast moeten we er ook voor waken dat we niet bondgenootschappen aangaan die uiteindelijk de nodig druk zullen afzwakken of juist teniet doen. Dat is al veel te vaak gebeurd in de strijd voor gerechtigheid hier in Nederland. Juist wanneer je denkt dat je stappen maakt ben je weer bijna terug bij af omdat mensen binnen de strijd aan de poten zagen van het gedachtegoed. Laten we de fouten van het verleden niet herhalen. Juist nu kunnen we doorzetten met effectieve stappen en een heldere visie over waar we voor strijden, de erkenning van medemenselijkheid en liefde.

Foto: Jay Mantri via StockSnap.io

Typhoon is volgend jaar in de theaters te zien

Typhoon heeft zijn eyes on the prize. In het zomernummer van HP/De Tijd staat een groot interview waarin de Edison winnaar aangeeft dat er nog nog veel meer ‘lobi’ op het menu staat. Na zijn zegetocht langs festivals, een gouden plaat, lovende recensies en spetterende optredens als huisband van De Wereld Draait Door werkt de rapper gestaag door aan zijn volgende stappen.   Read More

Zijn nieuwste EP genaamd Mori Lobi heeft wat langer geduurd om te produceren door al zijn succes van het afgelopen jaar, maar hij komt er wel. Daarnaast is hij ook bezig met een theatertour. Ik heb hem nog in 2009 meegemaakt met Rico en de folkband Muppetstuff en weet dat hij naast de grote podia ook de intieme sfeer van een theater compleet benut om je te vervoeren. De Vlaamse renaissance womand Neske Beks had hen toen aan elkaar gekoppeld.

De rasartiest heeft dus nog veel voor ons in petto en staat woensdag ook op podium tijdens de herdenking van de afschaffing van slavernij op het Museumplein in Amsterdam. Door werkzaamheden in het Oosterpark is het dit jaar verplaatst van zijn traditionele locatie.

En bij deze nog een throwback tuesday nummer van Sprokkeldagen featuring Neske Beks.

Mercedes Zandwijken houdt 24-uurs dialoog-estafette

Om 9 uur begint Mercedes Zandwijken een 24-uurs dialoog-estafette. Op elk heel uur gaan steeds één  zwarte en één witte Nederlander een uur lang met elkaar in dialoog. Hiermee wordt de bespreking van onze gezamenlijke slavernijgeschiedenis opengebroken.  Read More

Zandwijken richtte de Stichting Keti Koti Tafel juist voor de creatie van een nieuwe herdenkingsritueel. Met de Joodse seder tafel en traditioneel Surinaams eten van tot slaaf gemaakten heeft ze een mooie manier bedacht om jaarlijks stil te staan bij onze slavernijgeschiedenis op een intieme manier. De gevoelsafstand tussen wit en zwart Nederland wordt gedicht door middel van gesprekken en toenadering.

De estafette wordt afgetrapt door Marli Huijer, de Denker des Vaderland, en Andwele Dwight Illes, een apotheker. 24 uur later vindt het laatste gesprek tussen Prof. Gloria Wekker, hoogleraar Gender & Ethniciteit, en Reinier van Zutphen, de Nationale Ombudsman, plaatst.

De gesprekken vinden plaats aan de voet van het slavernijmonument in het Ooterpark in Amsterdam. Dit jaar wordt het wordt de estafette georganiseerd in samenwerking met Atria, kenniscentrum voor vrouwengeschiedenis en emancipatie, NieuwWij.nl en de University of Colour.

Foto: Keti Koti Tafel in de Schuttersgalerij van het Amsterdam Museum

Laten we politici mailen over Mitch Henriquez

Sinds de dood van de Arubaan Mitch Henriquez is vooral de stilte van politici opmerkelijk. Een twitter bericht hier en daar, maar kamervragen blijven uit. Zo ook het contact van de media met politici over deze zaak.  Read More

Misschien hebben ze er niet over gehoord. Dat kan gebeuren. Op vrijdag 3 juli begint het zomerreces en de komende dagen is er goed weer. Ze zitten waarschijnlijk nu al op hun kantoren te dagdromen over wat ze in hun vakantie gaan doen. Of op een terras ergens hun jaarlijkse zomerbarbecue aan het plannen.

Dat bijvoorbeeld Jeroen van Wijngaarde (VVD) nog geen kamervragen over de dood van Mitch Henriquez heeft gesteld komt natuurlijk omdat hij het nog niet als een probleem ziet. Zijn motto is namelijk dat hij pas problemen aanpakt als hij ze ook daadwerkelijk ziet. Dat geldt waarschijnlijk voor veel van de andere politici die in de kamercommissies voor Binnenlandse Zaken, Koninkrijksrelaties en Veiligheid en Justitie zitten.

En dit terwijl politiegeweld tegen burgers wel een hot topic blijkt te zijn. Kamerleden van verschillende politieke achtergrond hebben de afgelopen tijd vragen aan ministers daarover gesteld. Het ging weliswaar over politiegeweld in het buitenland, maar het kan geen kwaad om hen aan te sporen om ook over buitensporig geweld en aggresief optreden van Nederlandse politie vragen te stellen. We hebben namelijk gezien dat zeker als het om racisme en etnische profileren gaat onze politici hulp nodig hebben om het als een probleem te zien.

Vandaar dus dit contactformulier. Hiermee kan je alle politici in de kamercommissies voor binnenlandse zaken, koninkrijksrelaties en veilighed een mail sturen over politiegeweld, etnisch profileren en de dood van Mitch Henriquez. Nu kunnen ze voordat ze op vakantie dit nog op de agenda zetten.

Update 8 april 2017: Het contactformulier is inmiddels verwijderd. Op dit moment zijn de verantwoordelijken voor de dood van Mitch Henriquez helaas nog steeds niet berecht.