Afstandelijke Handlangers, Sociaal Schadelijk Nieuws, State of Debate, White saviour industrial complex

De smerigheid van het dubbelinterview van Benali en Bouras

Afgelopen vrijdag verscheen er een dubbel interview in de Volkskrant dat nogal raar was. Schrijver Abdelkader Benali ging in gesprek met universitair docent migratiegeschiedenis Dr. Nadia Bouras over hoe racisme te bestrijden. En dit werd opgeschreven door journalist Greta Riemersma die af en toe ook een vraag stelt om het gesprek op gang te houden. Tijdens het gesprek worden er een paar dingen pijnlijk duidelijk.

Namelijk dat Benali het geweld van de ontmenselijking via de term die bedacht werd om mensen van Afrikaanse afkomst te verhandelen wil blijven reproduceren. En daarnaast dat Bouras ingezet wordt om zijn eigen ongemak te uiten met het feit dat hij niet meer een voorloper is in de emancipatiestrijd van niet-dominante raciale en etnische groepen in Nederland. Wat hij zegt zou zo uit de mond kunnen komen uit een witte zogenaamd progressieve babyboomer die ook het gevoel heeft dat zij of hij gepasseerd is. En dat is jammer maar toont gelijk ook met wie hij solidariteit voelt: de Balie die een zaal verhuurde aan een extreemrechtse stichting om een debat te organiseren over etnische zuivering. En wie niet zo moet schreeuwen: de mensen die aanstoot nemen aan de normalisering van haat, racisme en fascisme. Maar er waren nog een paar dingen. 

De vooringenomen vragen van Greta Riemersma worden gepresenteerd als door een neutrale journalist gesteld. Maar het stuk leest eerder als Riemersma en Benali tegen Bouras. Terwijl Bouras zelf ook de mist in gaat met het gebruik van een voorbeeld van een vrouw die witte onschuld in zet om arbeid van gemarginaliseerde groepen te eisen. Bouras heeft het over een witte vrouw die ‘opgegeten’ werd en stelt daarmee dat de weigering om de gevoelens van de dominante groep centraal te stellen, bij de bestrijding van het geweld dat zij op gemarginaliseerde groepen uitoefenen, een gemiste kans is voor toenadering. Ook het als ‘militante antiracisme activisten’ typeren van drie Zwarte vrouwen die enige macht hebben vergaard door keihard werken binnen werkomgevingen die niet voor hen gebouwd zijn, werd niet tegengesproken. Of in ieder geval niet in de versie die in de krant verscheen.

Het gesprek zoals opgeschreven door Riemersma vermeldt ook niet dat zijzelf een lange geschiedenis heeft met het onderwerp van emancipatie. De betrokkenheid en achtergrond van Riemersma komt zelf nooit ter sprake terwijl het wel degelijk belangrijk is om de ontstaansgeschiedenis van het artikel te volgen. Riemersma is nu docent aan de opleiding journalistiek van de Universiteit Groningen en communication skills aan de Hanzehogeschool. Maar tussen 2007 en 2010 was zij Marokko correspondent voor de Volkskrant en Dichtbij Nederland en in 2011 publiceerde zij een boek over de familiegeschiedenis van haar Marokkaanse echtgenoot. Ook belangrijk om te weten is dat Riemersma voor De Correspondent samen met Dick Wittenberg, Correspondent Wereldverbeteraars, een serie artikelen heeft geschreven over nieuwkomers in Nederland. Met een dergelijke loopbaan is haar getoonde vijandigheid in het stuk ten opzichte van groepen die tegen onderdrukking vechten tegenstrijdig. Tenzij de vindingrijkheid van die groep als een bedreiging wordt ervaren voor haar rol als behulpzame bondgenoot.

Riemersma is daarnaast ook bevriend met Benali op Facebook en heeft naar aanleiding van zijn commentaar op het gesprek van 11 februari jongstleden in de Nieuwe Liefde een verontrustend bericht achtergelaten op zijn openbare post. In de desbetreffende post zet Benali zich af tegen de mensen die van schrijvers van diverse achtergronden een bepaalde bewustzijn en verantwoordelijkheid verwachten ten opzichte van hoe hun werk tegen hun eigen groep gebruikt kan worden. Riemersma antwoord daarop met: ‘Ik ben tot de pauze gebleven, toen was ik klaar met de discussie, die ik geen discussie vond [.]’

Hierdoor lijkt het dubbelinterview van Benali met Bouras doorgestoken kaart van Riemersma en Benali. Ebissé Rouw die genoemd wordt in het artikel deelde op Twitter dat Riemersma haar had gemaild en toen zij bedankte geen respons kreeg. Het was niet alleen onbeleefd maar liet ook zien dat het artikel geen andere functie zou dienen dan de dominante groep dienen. Door nogmaals niet te willen luisteren naar wat er gezegd wordt maar badinerend een stereotype van onredelijkheid te serveren zou aan een voornamelijk wit lezerspubliek van middelbare leeftijd activisten van kleur geslachtofferd worden. Terwijl Benali en Riemersma beide in februari nog het benoemen van het machtsmechanisme van geïnstitutionaliseerde media niet de moeite waard vonden om te bespreken, hebben ze de macht van de Volkskrant als podium gebruikt om antiracisten die hen een ongemakkelijk gevoel geven een halt toe te roepen. En dat is naast hypocriet ook gewoon smerig.

Foto: Gary Chan via Unsplash

Comments

comments