Stemverheffing

Ik wil de politiek in

Ik loop al heel lang rond met het idee om een politieke partij te starten. In 2013 vroeg ik al waar de Partij voor Participatie en Inclusiviteit bleef. Het afgelopen jaar intensiveerde die gedachte en ben ik wat actiever ermee aan de slag gehad. Van langsgaan bij de ProDemos en de kiesraad tot een 10 punten partijprogramma bedenken. Mijn direct omgeving vond het gevaarlijk worden hoe meer ik er mee bezig was.

Tijdens Amsterdam Fringe Festival heb ik aan het publiek laten zien wat ik allemaal als een ware ontdekkingsreizigers was tegengekomen in mijn onderzoek naar hoe je de Nederlandse politiek kan veranderen. In de vorm van een lecture performance, een lezing en performance ineen, presenteerde ik PAPI: Poging Andere Politieke Interventies en waarom de partij nog niet was gelanceerd. Elf dagen lang voerde ik geweldige gesprekken met de bezoekers over politiek, democratie en de Nederlandse situatie. Tijdens het Afro Vibes festival presenteren we het nog een keer op 7 en 8 oktober, dus kom langs als je zin hebt.

PAPI is vooralsnog niet een echte partij, maar hieronder kan je wel lezen wat ik vandaag zou presenteren bij de geplande lancering. 

 

Ik wil een verandering in de landelijke politiek en lanceer vandaag Poging Andere Politiek Interventies. Over precies zes maanden, 15 maart 2017, gaan wij naar de stembus en er is geen enkele partij waar ik op dit moment op zou stemmen. Wat doe je dan? Dan ga je het zelf doen.

Het politiek seizoen is net pas begonnen, maar geen een partij spreekt mij aan. Niet de PvdA, die Lodewijk Asscher ongestoord de wet laat overtreden en de wens van haar leden om het kinderpardon rechtvaardig uit te voeren links laat liggen. Niet Groenlinks, die met hun fotogenieke lijsttrekker de architect van de afschaffing van de basisbeurs is maar nu over toegankelijk onderwijs rept. Niet de VVD, wiens leider nog in 2007 door een rechter werd verteld dat hij als staatssecretaris racistisch beleid tegen Somalische Nederlanders had opgezet. En zeker niet VNL, die een lijsttrekker in huis hebben gehaald die mensen wist op te zwepen om vanuit xenofobie tegen iets te stemmen, wat hij overigens heeft toegegeven zelf niet eens gelezen te hebben.

Niet dat ik zelf ooit op de VVD of VNL zou stemmen, maar wie vanuit een economisch conservatief of ondernemingsoogpunt op die partijen geïnteresseerd zou zijn moet eerst een oogje dichtknijpen voor hun racisme en xenofobie om erop te kunnen stemmen. Curaçaos Nederlandse mensen moeten zelfs vergeten dat André Bosman ons een ander kleur paspoort wilde geven.

Velen weigeren een oogje dicht te knijpen met als gevolg dat tot nu toe het enige alternatief is om de politiek de rug toe te keren. Volgens een grote meerderheid in de samenleving is volksvertegenwoordiging op landelijk niveau een van de samenleving los gezogen bezigheid geworden. Een bezigheid waar wij gewone mensen zogenaamd zo veel mogelijk uit de buurt van moeten blijven. Veel gesprekken die ik met mensen over de landelijke politiek heb gevoerd draaiden uit op de conclusie dat het zo’n vastgeroest systeem is waardoor mensen het links laten liggen. Of dat ze constant weer teleurgesteld werden met de mensen die eens in de vier jaar hun gezicht lieten zien om hen daarna te vertellen niks voor hen te kunnen betekenen. Met elke stembusronde lijkt ook het failliet van de huidige generatie politici te worden aangekondigd, een generatie die velen zien als managers die volksvertegenwoordigers spelen.

Elk jaar weer daalt de opkomstpercentage en weten bijvoorbeeld partijen als de PVV en Leefbaar Rotterdam in een multiculturele stad als Rotterdam, zowel op gemeentelijk niveau als op provinciaal niveau, schijnbaar als winnaars uit de bus te komen. Met een totale opkomst voor de provinciale staten verkiezingen van slechts 35,5%, en partijen die gewoonweg een grote groep stemmers niet weet aan te spreken, was dat te verwachten. In navolging van de politieke schokgolf van Fortuyn weten partijen als Leefbaar Rotterdam en de PVV wel mensen naar de stembus te trekken. Ze spelen juist in op witte superioriteitsdenken, dat de witte Nederlandse bevolking superieur is ten opzichte van mensen met een koloniale, migranten of vluchtelingen achtergrond. Dat vertaalt zich in stembus-razernij van stemmers die hun manier van leven proberen te behoeden tegen het bestaan van mensen zoals ik. Dat zie je ook terug in de peilingen die gedaan worden. Ik ken geen luisteraar van FunX, Radio Brasa, MART Radio of Stanvaste Radio die ooit gepeild is door Maurice de Hond of 1Vandaag, terwijl die beiden wel stellen het over alle Nederlanders te hebben als ze weer eens de PVV als grootste partij voorspellen.

En de ideeën om meer mensen naar de stembus te trekken zijn er. Veel partijen steken echter meer tijd in het actief dwarsbomen van die plannen dan nadenken hoe nog meer mensen kunnen participeren aan de democratie. In zijn boek De Belofte, over zijn tijd als lijsttrekker van de Amsterdamse PvdA, toonde Pieter Hilhorst hoe D66 een project, om stemmers met een multiculturele achtergrond over de verkiezingen te informeren, keihard in de wielen reed. Wat een programma moest worden om juist die Marokkaans-Nederlandse moeder 3 hoog achter te bereiken werd opeens een zoutloze algemene inlichtingencampagne die geen rekening hield met de verscheidenheid in de stad. De campagneleiding van de Amsterdamse afdeling van D66 leek niet te willen dat zoveel mogelijk mensen gingen stemmen.

Maar onze democratie is té mooi om je er van afzijdig van te houden of actief niet aan mee te bemoeien. Het is té omvangrijk om te doen alsof jij je kan afzonderen van de beslissingen die in gemeenteraden, provinciale staten of de beide kamers worden genomen. Het is té boeiend om niet toegankelijk te maken voor mensen die niet de tijd hebben om alle ontwikkelingen op de voet te volgen en alle brochures te lezen.

De politiek moet los geweekt worden van de technocratische abstracties waarbij mensen cijfers zijn of erger onderhandelingsfiches. PAPI laat zien dat er een nieuwe generatie opstaat dat wars is van de partijpolitieke spelletjes. PAPI is een tot de orde roepen van een groep die nog niet begrijpt dat wij er zijn en door middel van technologie, kunst, cultuur, sport, wetenschap, muziek en mode al inspraak hebben in de Nederlandse samenleving. Dat de Tweede Kamer in haar samenstelling nog steeds pretendeert het straatbeeld van Nederlandse steden te kunnen negeren wordt niet langer geaccepteerd. We tolereren niet langer dat wij de gevolgen dragen van beslissingen waar wij van buitengesloten worden. De afbraak van het sociaal stelsel, een stelsel waardoor de huidige generatie politici heeft kunnen floreren, is een schande en pikken we niet langer.  Wordt lid van Poging Andere Politieke Interventies, wordt lid van PAPI en laten we vandaag nog de boel radicaal omgooien.

Om mee te kunnen doen met de verkiezingen hebben we als nieuwe politieke groep €11.250 nodig als waarborgsom om op het stembiljet te komen, €450,- als waarborgsom voor de plaatsing van de naam van de partij op het stembiljet en €360 voor de notariële akte van oprichting. Doneren kan hier.

aankondiging-partij

 

Foto: Caspar Koster voor Amsterdam Fringe Festival

Comments

comments