De Appetijtelijke Ander

Racisme tijdens introductieweek bij Tilburg University

Het was te verwachten. Vroeg of laat zou het eerste bericht van een geschokte buitenlandse student of medewerker geplaatst worden over racisme op een Nederlandse universiteit of hogeschool. Dit jaar gaat de eer naar de Tilburg University, een universiteit dat in 2010 haar officiële Nederlandse naam verruilde voor een Engelse om zo internationale studenten te trekken. 

Je zou het eigenlijk ook niet verwachten van hen. Op 18 augustus stuurde een van de social media medewerkers van Tilburg University nog via de twitter profiel van de Liberal Arts Bachelor programma een tweet over het welkom heten van aankomende internationale studenten.

Vier dagen later liet Addes Tesfamariam weten hoe warm die welkom zou zijn voor Jamaicaanse studenten of zwarte studenten met locks..

Tesfamariam, volgens haar Facebookprofiel een voormalige student en nu werknemer van de Tilburg University, vertelt hoe ze geschokt, misselijk en vernederd werd door het tafereel van de twee witte mannen die zich als Jamaicanen voordeden. Eentje had zich ook zwart geschminkt en nadat Tesfamariam hen confronteerde gaf hij toe dat sommigen het aanstootgevend konden vinden. Op dat moment sprong een witte vrouw hen bij door te zeggen dat iedereen het grappig vond. ‘Iedereen’ is een groep waar Tesfamariam en ‘sommigen’ dus niet bij horen.

Voor haar ogen werd Tesfamariam als niet bestaand voorgesteld. Want als je niet bij ‘iedereen’ hoort besta je niet en heb je geen waarde. Het taalgebruik in Nederland is dan ook efficiënt in hoe het met simpele woorden ravijnen van gevoel en besef kan ontbloten. Het is dan wel bijzonder tragisch hoe men na al deze jaren van strijd en bewustwording juist blijft aangeven niet te willen luisteren. Dit hele voorval had voorkomen kunnen worden als de Tilburg University in hun culturele diversiteitsbeleid niet alleen een praatgroep had om te praten over ‘dingen die je studie kunnen belemmeren, zoals dingen die je thuis of in je vriendenkring mee maakt of nare ervaringen uit een oorlog’, of een begeleider voor ‘allochtone promovendi’ in dienst had, of de master opleiding Management of Cultural Diversity had, maar ook gewoon beleid tegen raciale uitsluiting, racistische treiterij en culturele toe-eigening.

De mentors en buddies die Tesfamariam tegenkwam krijgen vooraf aan de TOP week, de introductieweek in Tilburg, een briefing over de week en wat ze de studenten allemaal moeten meegeven over de stad en de universiteit. Tijdens die briefing had men ook een moment moeten stilstaan over geoorloofd gedrag van de begeleiders. Niet alleen over besef en gelijkwaardigheid van raciaal verschil maar ook over hoe om te gaan met menselijk verschil en studenten en medewerkers er bij te laten horen.

Hierbij gaat het niet alleen om internationale studenten, maar ook de studenten die uit Brabant en de rest van Nederland komen, een veilige onderwijsomgeving te bieden. Tesfamariam en de ‘sommigen’ verdienen het niet om op de eerste dag van het begin van het nieuwe academisch jaar geconfronteerd te worden met een aanzienlijke kloof. Een kloof waar zij vervolgens verantwoordelijk worden gehouden om te dichten in plaats van de idioten die het goed idee vonden om na de zoveelste keer waarschuwing weer zwarte mensen na te doen. Nee, zij moeten de ruimte krijgen om te kunnen excelleren zonder constant energie te moeten stoppen in uitleggen waarom hun huidskleur geen kostuum is.

H/T naar filmmaker Medhin Paolos die mij hierop attendeerde.

Comments

comments