Intieme Uitsluiting
Leave a comment

Over mijn tweet en het empathisch vermogen van de Minister President

Net bij de bekendmaking van het neerschieten van  vlucht MH17 stuurde ik een tweet de wereld in. De minister president gaf een persconferentie waarin hij aangaf diep geschokt te zijn. Het empathisch vermogen dat de afgelopen periode totaal ontbrak was er opeens.

Een paar dagen eerder tijdens het NOS gesprek met de minister president gaf hij namelijk aan volledig achter Israël te staan wat betreft hun nieuwste aanvallen op de Gaza strook. Terwijl de presentator de disproportionaliteit in slachtoffers aan de Palestijnse kant aangaf weigerde hij zich uit te spreken tegen het doden van kinderen. Dat nieuws leek compleet aan weldenkend Nederland voorbij te gaan. Bruine levens werden niet zo belangrijk gevonden, leek het.

Hij ging zelfs een stap verder door het argument van Israel over te nemen. Namelijk de kinderen werden gebruikt als schilden. De vier kinderen die spelend op het strand naar de verdoemenis werden gebombardeerd werden door Israël ook als schilden neergezet. Rutte gaf aan dat het niet zo was dat scholen en ziekenhuizen gebombardeerd werden. De dokters en patiënten in het el-Wafa ziekenhuis hebben inmiddels laten weten dat dat wel zo is.

De vliegramp bracht ook wat anders naar voren. Wie heeft de mogelijkheid om te reizen en een gebied te ontsnappen en wie niet? Aan ons paspoort kleeft een wrange realiteit, of we dat onder ogen willen zien of niet. Landsgrenzen gaan open voor ons paspoort en wij houden onze grenzen dicht voor die van anderen. Wij steggelen over 250 Syrische vluchtelingen en kijken toe hoe ingekapselde mensen van een afstand worden afgeschoten. Men sluit haar ogen terwijl de douanebeambte ons paspoort controleert en toegang geeft om voor een paar dagen onze dagelijkse realiteit te verlaten. Het is een recht dat velen onthouden wordt.

Mijn tweet was onvolledig en onhandig geformuleerd. Het werd als kwetsend richting de nabestaanden ervaren. Daarvoor nogmaals mijn excuses. Zoals ik ook twitterde, hoop ik dat men, met dezelfde passie die nu richting mij wordt getoond, ook zo kan meeleven met elk slachtoffer van geweld ongeacht huidskleur, geloof of nationaliteit. Wanneer men voor het ene leed wel en het andere leed geen empathie kan tonen moet je je afvragen hoe dat onderscheid erkend en doorbroken kan worden. Mijn poging om dat duidelijk te maken is mislukt, maar zolang dat niet mogelijk is blijven we in een impasse wat leed de wereld over alleen maar verergert.

 

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *