Beelden Balans
Leave a comment

Naturalista-Light

 

Ik ben na een natural hair journey van iets meer dan twee jaar tot de trieste conclusie gekomen dat ik mezelf niet echt een hardcore naturalista kan noemen. Ik ben meer een naturalista-light. Ik ben een afgezwakte versie van het type vrouw dat ik hoopte te worden tijdens mijn natural hair journey. Zo’n schijt-aan-de-wereld-hebbende vrouw, waarvan mensen zouden zeggen: ze doet altijd zo haar eigen ding waardoor die wereld waaraan ik schijt aan het hebben was, toch aan mijn voeten zou liggen. En bewust. Oh wat zou ik bewust worden, van mezelf, van mijn roots, van mijn oorsprong. Ik verheugde me al op de Maya-Angelou achtige zinnen die uit mijn pen zouden vloeien na mijn grote transformatie. Does my sexiness upset you? Does it come as a surprise that I dance like I’ve got diamonds at the meeting of my thighs?Ik zou bewonderend worden nagestaard op elke straathoek, en het zou complimenten regenen. Bij mijn op hande zijnde staat van natuurlijkheid had ik trouwens ook op vijf á tien kilo gewichtsverlies gerekend. Ik weet niet zo goed waarom, misschien omdat hoe dunner je bent, hoe groter je afro lijkt?

Ik had me goed ingelezen en de inspirerende verhalen van hen die me voor waren gegaan maakte indruk. Diepe indruk. Dramatisch ook. Vrouwen die na de big chop huilend op de badkamervloer lagen tussen de afgeknipte strengen, zich afvragend of het leven nog zin had.
Ik was toendertijd in Suriname op stage, waar het dragen van kroeshaar nog meer dan hier door sommige mensen nog steeds wordt gezien als niet netjes en omdat ik niet de behoefte had om tijdens mijn eerste stappen in de journalistiek bejegend te worden als iemand die geen geld had voor de kapper – of op z’n minst een potje Motions- heeft,  besloot ik om die big chop te laten voor wat het was. Nou ja, dat was mijn politiek correcte reden. Eigenlijk was ik gewoon te schijterig om m’n haar af te knippen. Sinds ik op mijn zeventiende in een rebelse bui mijn haar van schouder tot oorlengte heb geknipt is het nooit meer verder gekomen dan tot m’n kaak.

Natuurlijk, bevrijd en bewust was dus allemaal leuk, lief en aardig, maar ik wilde het ene haartrauma niet door het andere vervangen en dus besloot ik om te gaan transitionen met een protective style. Woorden die ik toen nog niet kende – laat staan gebruikte – dus ik noemde het gewoon vlechten. Vond ik zelf al een grote verandering en voelde me al behoorlijk natural, maar aangezien ik in Suriname zat viel ik totaal niet op. Het headturning effect van mijn transformatie kon ik dus niet van mijn lijstje afstrepen. Hmm, balen. In Nederland nog maar eens proberen.

 

Het feit dat ik sceptisch ben over hypes en nieuwe producten heeft mijn natural hair journey over een aantal zijwegen geleid.

 

Twee jaar later vond ik dat mijn haar lang genoeg was om mijn fro aan de wereld te tonen. Mijn BIG chop was inmiddels gereduceerd tot puntjes knippen, dus vol vertrouwen sprong ik in de kappersstoel en compleet gelukkig verliet ik de salon. Het huilend-op-de-badkamervloer-tafereel heb ik dus ook niet meegemaakt en stiekem voel ik me een natural huichelaar als meiden me meelevend vragen wanneer mijn big chop was en vervolgens verbaasd zijn over hoe lang mijn haar nu al is. Ik heb de ballen niet om erbij te vertellen dat de knipbeurt de naam big chop niet waard was.

Door sociale media maakte ik kennis met het enorme aanbod aan producten. Ook hier kon ik me voor een groot deel niet in vinden. De producten die ik heb beperken zich tot wat shampoo, leave-in conditioner(?) en moisturizer en alles bij elkaar is het op twee handen te tellen. Ook hier schijn ik buiten de boot te vallen. Foto’s van medenaturalista’s tonen badkamers vol met Tante Jackie, bulkverpakkingen van shea butter en weet ik wat al niet meer. En dan de sprayflesjes. We vullen plantenspuiten met ingrediënten die goed zijn voor ons haar om het makkelijker te maken om het haar te verzorgen en omdat ik geen complete haar-loser wilde zijn, ben ik er ook aan gegaan. Mijn loser-status werd al snel bevestigd. Ik was zo trots op mijn sprayflesje met water en conditioner tot ik het volgende recept in een natural hair facebookgroep las; rozenwater, glycerine, african pride shea butter miracle moist, castor/mustardseed/olijf/cocos/tonkaolie. WAT? Al die dingen op één hoofd? Ik vroeg me af of het de bedoeling was om je haar er gezond uit te laten zien of om een vruchtbare bodem voor landbouwactiviteiten te creëren. Wederom voel ik me buitengesloten.

Op bijeenkomsten zoals deze voel ik me soms echt een ezel, omdat ik de termen niet begrijp en bang ben dat mensen aan me kunnen zien dat mijn spraybottle niet de gehele inhoud van mijn keukenkastje bevat en dat het daarbij ook nog van ver te merken is dat ik mijn puntjes al in geen maanden heb geknipt.

Het feit dat ik sceptisch ben over hypes en nieuwe producten heeft mijn natural hair journey dus over een aantal zijwegen geleid en van het idee dat natural hair gewoon een stuk makkelijker is ben ik al maanden geleden afgestapt. En ook al heb ik nog steeds niet het Maya Angelou-zelfvertrouwen met bijbehorende teksten, toch kan ik mijn status als loser-naturalista als een persoonlijk succes zien. Doordat ik soms ronduit lui ben wat betreft het aankopen van alle it-producten waar ‘een naturalista echt niet zonder kan’ , heb ik mezelf de afgelopen jaren een kast met halflege flesjes en potjes bespaard en dat heeft me een redelijk gevulde portemonnee opgeleverd. Ik heb me niet laten verleiden tot het blindelings meegaan in elke trend op haargebied, maar ben dicht bij mezelf en mijn budget gebleven.

Dus ben ik een trotse Naturalista-Light. Een afgezwakte versie van de doet-lekker-haar-eigen-ding en schijt-aan-de-wereld vrouw die ik had willen zijn, maar ik ben dik tevreden.

 

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *